جستجو

«خبرشمال» به بهانه اسم‌های تکراری تقدیرشوندگان
جشنواره‌های کوچک رسانه مازندران، بررسی می‌کند؛
 
چراغی که به مسجد حرام است
 
 
 

هومن حکیمی/


اشاره: استاندار محترم مازندران در جشن چند شب پیش «محمودآباد» که به بهانه روز خبرنگار برگزار شد، به درستی اشاره کرد که اگر حالا که هم استاندار و هم مدیرکل فرهنگ و ارشاد استان، اهل رسانه و علاقه‌مند به این حوزه هستند، اتفاق‌های خوبی برای اهالی رسانه رخ ندهد، دیگر بعید است که مشکلات صنف ما حل بشود.
این را به‌عنوان حسن مطلع نوشته‌ام در نظر بگیرید؛ هرچند این‌طوری، بار مسوولیت حاج مجید حسین‌زادگان و عباس زارع، بیشتر و مضاعف می‌شود!

به‌عنوان یک فعال رسانه‌ای و کسی که دلش می‌خواهد اوضاع رسانه‌ها بهتر و بهتر شود و نیز عضو کوچکی از جامعه رسانه مازندران که چندین دوره در جشنواره مطبوعات برگزیده شده‌ام، این حق را دارم که ضمن ابراز خوشحالی از برگزاری درست و برنامه‌ریزی شده هر جشنواره‌ای، نسبت به برخی موارد انتقاد هم داشته باشم.
اصولا جشنواره‌ها فرصت مناسبی هستند برای اینکه هم اهالی رسانه دور هم جمع و با احوال یکدیگر آشنا شوند و هم در رقابتی که شکل می‌گیرد، توان خود را در مقایسه با دیگران بسنجند. جشنواره اصلی مطبوعات مازندران هم که به‌خصوص در دوران مدیریت «احد جاودانی» رونق بهتری پیدا کرده بود و متاسفانه «محمود شالویی» توجهی به آن نشان نداد، یکی از بهترین فرصت‌ها برای ما بوده که احساس کنیم و نشان بدهیم که رسانه در مازندران، علی‌رغم همه مشکلات، همچنان زنده است و نفس می‌کشد. جشنواره‌ای که با تلاش مدیرکل جدید ارشاد استان، قرار است دوباره احیا و به شکل بهتری اجرا شود.
در همه جای دنیا هم مرسوم است که در شاخه‌ها و رشته‌های مختلف، یکی دو جشنواره اصلی و چندین جشنواره فرعی و کوچک‌تر، برگزار شود تا تقریبا همه استعدادها و چهره‌های شناخته شده و ناشناخته، امکان بروز خلاقیت و استعدادهاشان را داشته باشند.
سینما را اگر مثال بزنم می‌توانم به جشنواره سینمایی فجر به‌عنوان اصلی‌ترین رقابت و جشنواره‌های دیگری مثل سینما حقیقت و شهر و... اشاره کنم که هر کدام به دلیلی برگزار می‌شوند (فارغ از کیفیت‌شان که حدیث دیگری‌ست).
این را هم بگویم که معتقدم در مازندران، برگزاری جشنواره‌های متنوع و کوچک و بزرگ، اتفاق خوبی‌ست که رنگ و بویی از نشاط را می‌پراکند و به تناسب موضوع، فکر و ذهن جامعه و اهالی رسانه و مسوولان را معطوف به سوژه‌ها و دغدغه‌های مهم می‌کند. رویکردی که هم استاندار مازندران و هم مدیرکل فرهنگ و ارشاد استان، در پیش گرفته‌اند و قرار است به زودی از جشنواره‌های مختلفی در حوزه رسانه و فرهنگ و اجتماع و... رونمایی شود.
اما مسأله مهم و نکته‌ای که درباره جشنواره‌های متنوع استان تا امروز به آن توجه نشده زیاد و البته نگران‌کننده است. اولین نکته، هدف این جشنواره‌های فرعی است که انگار بیشتر صرف برگزاری آنها برای متولیانش مهم بوده و نه کیفیت برگزاری و کیفیت شرکت‌کنندگان.
از طرفی می‌پذیرم که قرار نیست برای شرکت در جشنواره‌ها از طرف برگزارکنندگانش نامه فدایت شوم برای اهالی رسانه ارسال شود اما نحوه دعوت از ما هم نکته مهمی‌ست که فراتر از تنها ارسال فراخوان؛ آن هم در نزدیک‌ترین زمان به شروع جشنواره‌ها و به شکلی غیرمتمرکز، باید به آن نگاه شود. نکته‌ای که شاید یکی از دلایلی باشد که باعث می‌شود، شاهد باشیم که از بین این همه افراد فعال در عرصه رسانه مازندران، تقریبا تعداد محدودی و به شکل تکراری در اغلب این جشنواره‌ها شرکت می‌کنند و برگزیده می‌شوند.
این مسأله البته به معنای نفی دوستان برگزیده در جشنواره‌های کوچک‌تر مازندران نیست اما به طور طبیعی چند سوال را در ذهن ایجاد می‌کند؛ آیا اطلاع‌رسانی این دست جشنواره‌ها خوب نیست که شرکت‌کنندگان محدود و تکراری می‌شوند؟ آیا کیفیت این جشنواره‌ها آن قدر پایین است که خیلی از همکاران تمایلی برای شرکت ندارند؟ آیا در برگزاری این گونه جشنواره‌ها غیر از شایستگی، خط و ربط‌های دیگری دخالت دارد؟ و ابهام‌های دیگری که متاسفانه در این سال‌ها به دلیل اینکه معمولا هرگز آثار برگزیدگان به شکل جامع منتشر نمی‌شود و در اختیار دیگر همکاران قرار نمی‌گیرد و قبل از برگزاری جشنواره‌ها هم کسی نظر ما اهالی رسانه را نمی‌پرسد، به آنها دامن زده می‌شود.
من البته امیدوارم که با حضور عباس زارع به‌عنوان مدیرکل فرهنگ و ارشاد مازندران و حمایتی که استاندار مازندران از رسانه‌ها می‌کند و به این حوزه علاقه‌مند است، در ادامه شاهد نظم و برنامه‌ریزی بهتری در برگزاری جشنواره‌ها باشیم.
متاسفانه خانه مطبوعات علی‌رغم تلاشی که می‌کند، نتوانسته برنامه‌های مربوط به رسانه را به شکل شایسته‌ای اجرا کند و همواره شاهد بی‌نظمی‌ها و «پرت»‌شدن زمان و انرژی شرکت‌کنندگان در اغلب مراسم و جشنواره‌ها هستیم؛ نکته‌ای که ثابت می‌کند، اداره‌کل فرهنگ و ارشاد و خانه مطبوعات باید برای بهتر انجام شدن کارها، حلقه بسته و محدود اطرافشان را بشکنند تا راه برای ورود افرادی که دارای تفکر و ایده‌های جدیدتری هستند و به کار گروهی، اعتقاد قلبی دارند، باز شود. این مسأله اگر که اتفاق بیفتد، آن وقت به راحتی می‌بینیم که بسیاری از مشکلات رسانه‌های مازندران برطرف خواهد شد و دیگر شاهد این‌ تعداد افراد و اسامی تکراری نخواهیم بود که هم اجر آنها ضایع می‌شود و هم به ابهام‌های موجود
 اضافه می‌کنند.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی