جستجو

وقتی طرح‌‎های سالم‌سازی دریا در خط‌کشی با کیسه‌های آبی خلاصه می‌شوند؛
 
338 کیلومتر ساحل و دیگر هیچ!
 
 
 

مائده مطهری‌زاده /


انتقاد امام جمعه بابلسر از تبدیل سواحل به فضایی امن برای بدحجابی و فساد برای چندین و چندمین بار در طول سال‌های اخیر، نقصان‌ها و معایب طرح‌های سالم‌سازی دریا را به رخ مسئولان امر کشید!

طرح‌هایی که نه تنها به دلیل نیم‌بندبودن، حتی از تامین امنیت اخلاقی و جانی برای مسافران عاجزند، بلکه آنقدر مختصر و مفید و با کمترین امکانات ممکن
 (از قبیل کشیدن کیسه‌های آبی برای جداسازی شناگاه زنان از مردان)، اجرا می‌شوند که اگر یک گردشگر خارجی به سرش بزند که در تابستان، به دریای مازندران سفری داشته باشد، همه آبروی داشته و نداشته‌مان به باد می‌رود.
مازندران با 338 کیلومتر ساحل در دریای خزر سالانه پذیرای نزدیک به 50 میلیون گردشگر و مسافر است که بر اساس بررسی‌های صورت گرفته بیش از 90 درصد آنان با هدف استفاده از سواحل دریای خزر وارد استان می‌شوند.
تنها برنامه رسمی که در همه این سال‌ها برای جذب مسافران و گردشگران در شهرهای ساحلی در نظر گرفته می‌شود، اجرای طرح‌های سالم‌سازی دریا در سواحل است که این طرح‌ها هم به دلیل نبود امکانات لازم تفریحی و رفاهی و همچنین پایین بودن سطح خدمات رسانی چندان مورد استقبال علاقه‌مندان به دریا واقع نمی‌شود.
همه تلاش‌های صورت گرفته در قالب ستاد ساماندهی طرح‌های سالم‌سازی دریا که دستگاه‌های مختلف را شامل می‌شود تاکنون نتوانسته رضایت حداکثری مسافران و گردشگران را جلب کند و بسیاری از آنها ترجیح می‌دهند تا خارج از طرح دریا به شنا کردن بپردازند و به همین علت نیز بیشترین تلفات ناشی از غرق شدگی مربوط به همین مناطق است.
مازندران دارای 15 شهرستان ساحلی است که در این میان شهرستان‌های محمود آباد با 30 کیلومتر ساحل آزاد و بیش از 120 راه دسترسی دارای 16 طرح، بابلسر با 27 کیلومتر نوار ساحلی و 13 کیلومتر نوار ساحلی قابل شنا با 15 طرح سالم‌سازی، از شاخص‌ترین شهرستان‌های استان در اجرای این طرح محسوب شوند.
در سال گذشته از اول خردادماه دستکم 95 طرح سالم‌سازی در سواحل مازندرانی خزر از شرق تا غرب به اجرا گذاشته شد که در غرب مازندران شهرستان‌های رامسر و تنکابن هر یک با 2 طرح و شهرستان عباس‌آباد بدون طرح، جزء کم فروغ‌ترین شهرستان‌های استان در این زمینه بودند، در حالی که غرب مازندران کانون اصلی گردشگران استان است.
البته پلاژهای خصوصی فراوانی در سواحل غرب مازندران وجود دارند
 که خدمات رسانی به مسافران را بی‌وقفه انجام می‌دهند، اما نبود یا کمبود طرح‌های سالم‌سازی می‌تواند
 مشکل آفرین باشد.
خارج از بحث کمی طرح‌های سالم‌سازی دریا، به نظر می‌رسد بحث کیفیت آنها به مراتب با اهمیت‌تر باشد و پایین بودن رضایتمندی مسافران و گردشگران به دلیل کمبود امکانات بهداشتی، رفاهی و خدماتی دلیلی بر این مدعاست.
بسیاری از کارشناسان و صاحب‌نظران ورود سرمایه‌گذاران بخش خصوصی را به حوزه گردشگری دریا و سواحل ضروری می‌دانند و معتقدند که باید بسترهای لازم برای فعالیت آنها در این عرصه
 فراهم شود.

*تا پای سرمایه‌گذار به طرح‌های سالم‌سازی باز نشود هیچ اتفاق مبارکی در این زمینه نخواهد افتاد
یکی از اهالی تنکابن در همین زمینه با انتقاد از عدم استفاده بهینه از دریا برای ایجاد تفرجگاه ساحلی توسط متولیان امر، طی مصاحبه‌ای می‌گوید: در شهرهای همجوار شاهد فعالیت طرح‌های سالم‌سازی دریا و پلاژهای متعدد با کیفیت‌های مختلف در طول سال هستیم اما در این شهر یا طرح و پلاژ نداریم و یا اگر داریم بسیار بی‌کیفیت هستند.
این شهروند تنکابنی در ادامه
می‌افزاید: همراه با خانواده به تنها طرح سالم‌سازی دریا در تنکابن مراجعه کردم تا چند ساعتی را خوش باشیم، اما آنقدر امکانات بهداشتی آنجا ضعیف بود که عطای ماندن را به لقایش بخشیدیم.
وی به نبود رختکن، دوش آب سرد، محل اسکان مناسب و سرویس بهداشتی اشاره کرد و اظهار داشت: محل طرح سالم‌سازی دریا بیشتر به اردوگاه‌های آوارگان جنگی شباهت داشت تا یک تفرجگاه خانوادگی به همین دلیل به سرعت از آن خارج شدیم.
به گفته این شهروند، بارها در همین مکان‌ها شاهد دعوا و مشاجره بودم و همین مسئله سبب شده بود تا اندک مسافری که به ناچار در آنجا اسکان داشتند احساس ناامنی کنند.
وی به مسئولان امر پیشنهاد کرد که نقاط مستعد برای اجرای طرح‌های سالم‌سازی یا پلاژ در ساحل دریا تصویربرداری شود و در قالب یک کلیپ تصویری تبلیغاتی به سرمایه‌گذارانی که در سایر استان‌ها فعالیت می‌کنند ارسال شود و از آنها برای رایزنی و بررسی بیشتر دعوت به عمل آید.
این شهروند در ضمن این سخنان یادآور شد: تا زمانی که مسئولان دست روی دست بگذارند و به دنبال سرمایه‌گذار نروند، شاهد هیچ تحول بزرگی در این زمینه نخواهیم بود.

* اختصاص نیافتن اعتبارات ملی و کافی از جمله دلایل ناموفق بودن طرح‌های سالم‌سازی دریا
شنا در خارج از طرح دریا، نا آشنایی به فن شنا، آگاهی نداشتن از تفاوت شنا در استخر و دریا و عمق و وسعت آب‌های ساحلی از دلایل بروز اين حوادث مرگبار عنوان شده‌اند.
وجود انبوه زباله در مناطق ساحلی و غیرساحلی شمال کشور، جمعیت رو به افزایش غرق شدگان در دریا، اشغال سواحل از سوی ارگان‌های دولتی و غیردولتی و نبود امکانات کافی و مناسب برای گردشگران از جمله مشکلاتی است که قرار بود با اجرای این طرح تا حد ممکن حل و فصل شود، اما نه تنها اینگونه نشد که در عمل اجرای این طرح فقط به جداسازی زن و مرد در دریا محدود شد.
به گفته کارشناسان، ملی نبودن طرح سالم‌سازی دریا و اختصاص نیافتن اعتبارات ملی و کافی برای اجرای این طرح از دلایل موفق نبودن آن تاکنون به شمار می‌آید.

*کلاف سردرگم طرح‌های سالم‌سازی دریا
یک کارشناسان امور اجتماعی استانداری نیز در این باره گفته است: با نگاهی به مناطق اجرای طرح‌های سالم‌سازی دریا، مواردی مانند کمبود امکانات رفاهی، بهداشتی، وجود انواع زباله‌های خانگی و پزشکی و صنعتی، ورود پساب و فاضلاب‌های شهری و شیمیایی کارخانه‌ها به دریا و ساخت و سازهای بلند و غیرمجاز در کنار طرح‌های سالم‌سازی دریا برای مسافران تابستانی مازندران مشکلاتی را به وجود آورده است.
به گفته این پژوهشگر علوم اجتماعی، مطلوب نبودن طرح‌های سالم‌سازی دریا با توجه به گستردگی سواحل شمالی خزر و نداشتن مهارت امدادگران اورژانس و هلال احمر، کمبود ناجیان غریق در مواجهه با افراد غریق و تشکیل امواجی خاص به نام امواج شکافنده که تأثیرخاصی در بروز سوانح دریایی دارد، از دیگر مشکلات طرح‌های سالم‌سازی دریا است.
در کنار این مسائل باید به معضلاتی مانند گرانی غیرمتعارف خدمات ساحلی شامل استفاده از قایق‌های تفریحی و
 جت اسکی، نبود امنیت اخلاقی و اجتماعی در مناطق اجرای طرح، رعایت نکردن بهداشت محیط، نبود ناجیان فرهنگی و ضعف نظارت بر
 خدمات دهندگان و فروشندگان
 اشاره کرد.

*طرح‌های جدید ساحلی در دستور کار استان
همین دوشنبه گذشته بود که معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استانداری مازندران در حاشیه بازدید از طرح‌های سالم‌سازی دریا در شهرستان رامسر، با اشاره به تلاش‌های صورت گرفته در این زمینه در دولت‌های یازدهم و دوازدهم، گفت: امسال برخلاف سال‌های گذشته برای بهره‌گیری بهینه از ظرفیت‌های سواحل با هدف جذب بیشتر و استفاده بهتر مسافران و گردشگران سعی شده تا طرح‌های جدید با ارائه رویکرد مدیریتی نوین بر سواحل در دستور کار قرارگیرد.
حسن نژاد افزود: در صورتی که این طرح‌ها مصوب و اعتبار آن تخصیص یابد
 جای امیدواری است که امسال همزمان با آغاز فصل شنا در طرح‌های ساحلی عملیاتی و اجرا شود.
وی بدون تشریح جزئیات بیشتر این طرح‌ها در عین حال تاکید کرد
 که در اجرا و عملیاتی کردن این طرح‌ها از شهرداری‌ها و بخش خصوصی حمایت می‌شود
ضمن آنکه چنین طرحی می‌تواند به عنوان الگو در دیگر استان‌های شمالی نیز از آن استفاده شود.

*سخن پایانی
این اظهارات امیدوارانه در حالی از زبان معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی مازندران خارج می‌‎شود که متاسفانه هنوز کسی از فحوا و محتوای این طرح‌ها خبر ندارد و نکته اینجاست که وقتی طرح‌های کهنه سالم‌سازی دریا بعد از اینهمه سال، کارکردی این چنین ضعیف و کم‌مایه
 دارد چگونه می‌توان به طرح‌ یا طرح‌هایی امید بست که هنوز بر روی کاغذ اعتبار دارد و معلوم هم نیست
قرار است چه گرهی از هزاران گره درهم تنیده سواحل رها شده مازندران
 باز کند؟!

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی