جستجو

تحلیل خبرشمال از کنسرت‌های موسیقی در مازندران؛ 
 
به قامت خیال من، مَل‌مَل مهتاب بپوشون
 
 
 

علی‌رغم استنباط‌ها و نگاه‌های متفاوتی که از و نسبت به برگزاری کنسرت‌های موسیقی در کشور و مازندران وجود دارد، خوشبختانه در مرکز استان مازندران و چند شهر دیگر آن، اقبال خوبی در رابطه با این مقوله‌ی هنری فرهنگی اما مناقشه‌برانگیز قابل مشاهده است و در طول سال معمولا کنسرت‌های موسیقی با رویکردها و انواع مختلف اجرا و برگزار می‌شوند -البته بیشتر در ژانر موسیقی پاپ. اما ساده‌انگارانه است که نگاه ما در مازندران به این اتفاق هنری فرهنگی، تنها به شعف‌مان نسبت به صرف انجامش تقلیل پیدا کند چراکه کنسرت‌ها در مازندران از چند جهت هنوز محل اشکال هستند.
انحصار برگزاری کنسرت
البته که در بازار تقریبا راکد موسیقی به تبع حوزه‌ی اقتصاد فرهنگ که گاهی برگشت سرمایه‌ی سرمایه‌گذار را دچار اشکال و به او ضرر مادی وارد می‌کند، طبیعی است که موسسات و شرکت‌های متنوع و متعددی ریسک ورود به سرمایه‌گذاری در حوه‌ی موسیقی را تقبل نکنند اما با بررسی سود مالی دریافتی حاصل از برگزاری کنسرت‌ها در مازندران و با علم به اینکه این کنسرت‌ها معمولا توسط چند شرکت یا اشخاص معدودی در استان برگزار می‌شوند، شاید به‌نوعی انحصارگرایی در این قسمت مشاهده می‌شود. این مسئله هرچند هنوز برای خبرشمال به قطعیت نرسیده اما تحقیق میدانی ما و صحبت با چند فعال حوزه‌ی موسیقی، دال بر تایید ضمنی این نکته است که البته بیشتر به آن خواهیم پرداخت.

سالن اختصاصی کنسرت؛ رؤیای دست نیافتنی
سالن سینما «سپهر» و «هلال‌احمر» ساری، سالن همایش «میزبان» بابلسر، سالن «اریکه آریایی» آمل و مکان‌هایی مشابه به اینها که اشاره شد در شهرهای غرب استان، سالن‎‌هایی هستند که اغلب کنسرت‌ها در آنها برگزار می‌شوند؛ البته اگر استادیوم‌ها و سالن‌های ورزشی را فاکتور بگیریم! کیفیت بد صندلی‌ها جهت تماشای کنسرت، پخش نامناسب صدا که اولین اصل در لذت بردن از موسیقی است و به‌طورکلی نامربوط بودن این اماکن برای برگزاری کنسرت موسیقی، از اصلی‌ترین چالش‌ها است. اتفاقی که فقط هم مختص موسیقی نیست و در این سالن‌ها از شیر مرغ تا جان آدمیزاد قابل برگزاری هستند! در این میان جز صحبت‌های تکراری مسئولین استان درباره‌ی لزوم به روز شدن زیرساخت‌های فرهنگی در مازندران، اتفاق خاصی رخ نمی‌دهد و واسطه‌های برگزاری کنسرت هم که جز به کسب منافع مادی و شهرت نمی‌اندیشند، تلاشی برای رفع این مشکل انجام نمی‌دهند.

نبود اتفاقات متنوع و موثر فرهنگی هنری در مازندران
عامل بالایی برای تکمیل، نیاز به یک نشانه‌ و دلیل دیگر دارد؛ ناگزیر بودن مردم مازندران. برای یک لحظه چشمانتان را ببندید و سعی کنید تصویری از آخرین اتفاق فرهنگی هنری باشکوهی که در مازندران تجربه کرده‌اید، به خاطر بیاورید! جشنواره‌ی تقریبا معمولی تئاتر استان؟ اکران تقریبا همزمان برخی فیلم‌های جشنواره‌ی سینمایی فجر در سالن سرد و با صدا و تصویر بی‌کیفیت سینما سپهر؟ کنسرت‌های شلوغ و بی‌برنامه؟ جشنواره‌ی «وارش» که شکرخدا چندسالی است که از حال و روزش بی‌خبریم؟ مازندران، درد مشترکی را همراه با برخی استان‌های دیگر کشور فریاد می‌زند؛ عدم تنوع برنامه‌های فرهنگی هنری به روز و مطابق با سلیقه‌ی نسل امروز و خانواده‌ها.
بنابراین وقتی گاهی کنسرتی در شهرهای مازندران برگزار می‌شود، علی‌رغم هزینه‌های بالا برای یک خانواده از قشر متوسط، بی‌کیفیت بودن سالن برگزاری و غیره، چاره‌ای برای اغلب خانواده‌های مازنی باقی نمی‌ماند که برای فرار از روزمرگی‌ها و دغدغه‌ها، بلیط بخرند و چندساعتی از زندگی تکراری فاصله بگیرند. پس لطفا این را به پای کیفیت خوب کنسرت‌ها نگذارید که آدرس اشتباهی است.

در نهایت...
قرار نیست یک‌طرفه به قاضی برویم. قرار نیست ادعا کنیم که کنسرت‌های موسیقی در مازندران از صفر تا صدش مورد دارد.
قرار نیست ملاحظات و دغدغه‌های مسئولین و برگزارکنندگان را درنظر نگیریم چون می‌دانیم که موسیقی در ایران یک شمشیر دولبه است اما قرار هم نیست دلخوش باشیم به آمدن فلان و بهمان خواننده‌ی معروف به مازندران و اینکه بلیط کنسرت‌هایشان کاملا به فروش رفته است چون دلمان می‌خواهد وقتی در شهرهای مازندران به تماشای کنسرت و شنیدن موسیقی می‌رویم، بر تنمان «مَل‌مَل مهتاب» پوشانده شود و... . اما قصه‌ی موسیقی و کنسرت‌ها درمازندران سرِ درازی دارد. این تحلیل را هم لطفا تنها به‌عنوان یک مقدمه محسوب کنید تا بعد.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی